YAŞASIN TAM BAĞIMSIZ BASIN

Yazmanın suç olduğunu bilerek, hatta arada gözden kaçanların olacağını bilerek özgürce yazmak isteği talebinin önünde duvarlar malesef ki hemen örülmeye başlanıyor. Güç zehirlenmesi , siyasi dokunulmaz algıları ve hoş görüsüzlüğün duvarlarında gazetecilerin kalemleri kırılıyor. Dün iktidarı ağır eleştiri bombardımanına tutanlar bu gün celladına benzemeye çalışıyor. Hoş görünün olmadığı, iletişimin değil iletişimsizliğin tetiklendiği bir ortamda yazmak eylemi tabi ki suçtur. İyi niyetin baskın olmadığı bir ortamda şiddetin sözcükleri havada uçuşur. Öncelikli iletişim kananlarını kullanmayı denemeyenlerin ellerinden gelen tek şey şiddettir, baskıdır, yıldırmadır.

Yazmanın tarihçeside aslında bu anlatılanlardan geçer. Yeni bir dünya eşit, adil, hak ve hukukun üstün olduğu bir dünya söylemi kulaklara fısıldansa da uygulayıcıların aba altındaki sopaları hala görünüyor, hissediliyor. Padişahla derviş karşılaşır bire sevil çekil yolumdan der. Derviş siz çekilin yüküm ağır der. Padişah sen gibi sevile yol vermem der. Derviş düşünür hafifçe kenara çekilir ben yol veririm der. Yani hikayeleri çoktur düşünenlerin.

İyi yazarsan sevilirsin, eleştirirsen aranırsın. Ne yapmalı gazeteci sonu mutlu biten pembe masallar mı yazmalı hep. Duymayı, görmeyi bırakmalı mı? Hata yapınca özür dilemeyi bilecek kadar ahlaki tutumu bilen bir gazetecinin hata yapma şansı olmadığını düşünenler ilk fırsatta en ağır cümleleri söyleyebilir. Hatta ellerinde ki gücü baskı unsuru yapabilirler.

88Susacakmıyız. Tabiki susmayacağız. Dalga dalga o sert kayalıkları eriteceğiz. Korkunun hükümranlığına esir olursak hak, hukuk , adalet nasıl tesis edilir. Demek lazım artık çekin ellerinizi üzerimizden. Çekin ki o güzel yarınları yazan tam özgür basın soluk alsın.