SÖNMEYEN ATEŞTİR 2 TEMMUZ

Her 2 Temmuz bir insanlık sınavıdır aslında.
Yüzleşip yüzleşmemektir mesele…
Her 2 Temmuz yakan ile yakılanın değil sadece onların durumu üzerinden bir sorgulamadır, bir dönüp bakmaktır, hep içinde taşımasa bile o acıyı, dönüp bakmaktır, sormaktır, sorgulamaktır.
Yaşlı, genç, kadın, çocuk… 33 insan yakıldı o gün.
Tümü barış, eşitlik, özgürlük, kardeşlik diyen insanlardı. Aydın, sanatçı, yazar, eğitimci, kültür sanat insanı… Büyük bir birikimin sahipleri, inançlar, diller, kültürler elçileriydi, barışın taşıyıcısıydı her biri.
Ateşe verilen o otelde tarih ve kültürdü yakılan…
İnsanlar vardı ateşe verilen…
İnsan isim yazmaya kıyamıyor…
Hangi birinin ismini sayalım, 33 güzel insan… Birikim ve donanım sahibi yaşlı bilgeler, yeni filizlenmiş sanatçılar vardı.
İki de otel görevlisi ölmüştü yanarak…
Otelin etrafında birikmiş olanlar cehennem ateşi olduğundan emin izlediler yaktıkları ateşi ve yananları… Allah adına, Kur’an adına, din adına, inanç adına yaptıklarını düşünüyorlardı. Otelin alt katlarından itibaren tutuşan alevleri büyük bir zevk içinde izlediler. İnsanlar yanarken coştular, alkışladılar, tekbir getirdiler, kin kustular, gaz taşıdılar, benzin taşıdılar.
“Yakın yakın!” diye bağırdılar.
33 can verildi kavrularak. Bir toplum kavruldu, yakıldı o gün Sivas’ta, Madımak Otelinde.
Herkes izlemiştir o katliamın işlendiği saatler boyunca…
Katillere laf edemeyenler ya Aziz Nesin’i suçladılar ya yananları…
Geçmişin katliamlarını alkışlayanlar bu katliama da alkış tutmuş oldu özcesi. Geçmişle yüzleşmeyenler hep yeni katliamlara çanak tutar, alkış çalar. Onu yaptılar.
Katliamcıların avukatlığını yapanlar milletvekillerine yükseldiler. Dava zaman aşımına uğrayınca “Hayırlı olsun” dedi birileri. Yakın zamanda “yaşlı” diye affetti katillerden birini, çoğu yargılanmadı bile. Bir devlet tarzı ve bir gelenek halini almış bu katliamlarla yüzleşme yoluna gidilmiyor. Bundandır ki, yeni katliamlarla karşı karşıya bulunan bir toplum olmaktan kurtulamayacağız ne yazık ki…