Eğitim Başlarken Umutlar Fakirleşiyor

Yaz tatilinin o rehavet dolu “sonra yaparız” cümleleri, Eylül’ün ilk pazartesi sabahı çalan o acımasız okul zoruyla yerini acı bir gerçekliğe bıraktı. Çocuklar boyunlarında kendilerinden ağır çantalarla, veliler ise en az üç asgari ücrete denk gelen kırtasiye listeleriyle yollara dökülecek. Her yeni eğitim-öğretim yılı, coşkulu açılış konuşmalarının arkasında saklanan o devasa absürtlüklerle yine aramızda.

​Bir ülkenin gelişmişlik düzeyi, muhtemelen eylül ayında velilerin kırtasiye reyonlarında geçirdiği sinir krizlerinin şiddetiyle ölçülüyor olmalı. 72 çeşit pastel boya, defter.. çocuk okutmak artık orta sınıf için bir Okullar “bedava” ama silgi bile sponsorlukla alınacak seviyede.

​Müfredata gelince; orası zaten ayrı bir trajedi. Çocuklarımız kuantum fiziğiyle değil, hala “Ahmet’in 4 elması vardı, Ayşe üçünü yedi, kalanını türevini alarak enflasyona böldük” kıvamındaki sorularla boğuşuyor. Dünya yapay zekayı, kodlamayı ve eleştirel düşünceyi konuşurken, bizim eğitim sistemimiz hala çocukları test çözen küçük robotlara dönüştürmekte ısrarcı. Okul dediğin yer bir bilgi yuvası değil, adeta on iki yıllık bir yarış atı yetiştirme çiftliği. Önce LKS, sonra YKS derken çocukların gençliği mabetlerde değil, deneme sınavı salonlarında ziyan oluyor.

​İşin en acı komedisi ise her bakan değiştiğinde baştan yazılan “devrim niteliğindeki” sistemler. Her yaz tatilinde eğitim tahtası siliniyor, okul açılınca tahtanın aslında hiç olmadığını fark edip yine aynı kara tahtaya dönüyoruz. Reform dediğimiz şey, maalesef koltuk değiştirenlerin duvara astığı yeni tabelalardan ibaret kalıyor.

​Tüm bu kaosun içinde ayakta kalmaya çalışan tek şey ise yine öğretmenin ve öğrencinin inatçı neşesi. Belki bu yıl, milyarlık akıllı tahtaların bozulmadığı, çocukların ezberlemek yerine merak ettiği, velilerin ise sadece bir defter parasıyla iflas etmediği bir mucize gerçekleşir. Muhtemelen gerçekleşmeyecek ama umut fakirin ekmeğidir…