Çok Erken Oldu Murat Bozkurt

Zaman o kadar hızlı ilerliyor ki güzel insanlar birer birer, erkenden aramızdan ayrılıyor.

Dicle’nin var ettiği kadim medeniyetlerin; Hasankeyf’in, Malabadi Köprüsü’nün, Zeynel Bey Türbesi’nin, Mor Kiryakus Manastırı’nın izlerini, Menderes’in var ettiği Apollon Tapınağı’nın, Miletos’un ve Priene’nin torunlarıyla buluşturmaya çalışan; kadim geçmişin peşine düşen güzel insan Murat Bozkurt da erkenden ayrıldı aramızdan.

Murat Bozkurt, Batman’dan Ege’ye uzanan yolculuğuna o kadar çok durak eklemişti ki iki kadim coğrafya arasında sağlam bir köprü kurmuştu. Bir yanı Ege, bir yanı Mezopotamya’ydı. Bir yanı Mezopotamya’nın binlerce yıllık geçmişine uzanırken, diğer yanı Ege’nin antik kentlerinin taş sokaklarında dolaşıyordu.

Barış özlemiyle yaşayan insanlardandı. Yazardı, şairdi, tiyatrocuydu. Üreten, koşturan, herkese yetişmeye çalışan bir insandı. 6 Şubat anmasında omuz omuza durmuştuk. Bilimsel, demokratik ve anadilinde eğitimi savunan, bu mücadeleyi hayatının bir parçası hâline getiren, Eğitim Sen’in en önde yürüyenlerindendi.

Sanki bir günü yirmi dört saatten daha uzun yaşıyordu. Zamana sığmayan bir ömrü vardı. Kelimelerin arasında akıp giden; şiirlerden, kitaplardan ve sahneden beslenen bir yaşam taşıyordu. Meğer kalbinin kaldıramayacağı kadar çok yük yüklemişti yüreğine.

Ölüm haberi Temmuz’un sıcağında geldi. Sonsuzluk denen o bilinmez boşluk, iyi bir insanı daha aldı aramızdan; hem de çok erken. Zamanın merdivenleri yine ölüme açıldı. O güzel umutlar, o güzel düşler, o güzel dilekler başka bir bahara kaldı.

Ama bazı insanlar, bedenleri aramızdan ayrılsa da yaşamaya devam eder. Murat Bozkurt’un kalbi; Leyl’â’sında, kitap sayfalarında, kelimelerin arasında, şiirlerin dizelerinde ve tiyatro sahnelerinde atmayı sürdürecek. Ardında bıraktığı iz, onu tanıyanların yüreğinde ve dokunduğu her yaşamda var olmaya devam edecek.

Çok erken oldu, büyük üstat…

Mekânın cennet olsun. Seni tanıyanların yüreğinde bıraktığın iz, kurduğun köprüler kadar kalıcı olacak..