Çocuklar Ölebilir Yarın

Yeni acı haberler geliyor. Lütfen daha fazla acımasın canımız, lütfen yeni cenazeler olmasın.. Lütfen artık çocuklar ölmesin anneleri yanmasın. Giden gidiyor sadece, ölümsüz falan olmuyor. Ölümsüz olan geride kalanların acısı, gerisi yalan..

Çocuklar öldürülür mü hiç?  Çocuklar ölür mü?  Çocuk koşar, çocuk yaramazlık yapar.. O küçücük kefenlerde neyin nesi? Çıkarın o çocukları oradan!

Çocuğun yüzünde kan var, çocuğun bedeni morluklar içinde, çocuk ölüm kokuyor, bir lokmacık kaldı çocuk, çocuk toprak altına yer etmiş, ölmüş çocuk. Her çocuk ilk doğan, yeni doğan, doğacak olan çocuk. Vicdan, haysiyet, aşk, şeref ve iyilikler ana rahminde unutulmuş! Yalan söylemeyin! Riyakarlık etmeyin. Üzüntünüz isyan olsun, kula kulluk etmeyin, azıcık vicdanınız varsa katilleri iyi belleyin!

Şimdi benim için uzak ülkenin saati başka ama herkes sus pus. “Dik dur eğilme” diye bağırıyorlar sadece. Halbuki hepsi bir kamburla duruyorlar podyumda. Ben rica edeyim, yine de siz bilirsiniz. Ekmeğin ucunu gizlice koparıp yiyemeyecekse çocuğunuz, kıkır kıkır mutfağın kapısından gülemeyecekse,  sokaktan eve koştuğunu göremeyecekseniz varsın dünden kalan ekmeği yiyin. Bütün ekmekler taş oldu şimdi. Uyanmadı çocuklar.  Yaşasaydınız da annelerinizin tek derdi “Ne olacak bu çocuğun hali” diye dertleri olsaydı.. Ah bi yaşasaydınız.

Biz tuz almaya gidip kralın kızını alan Keloğlan ile büyüdük, çocuklar savaşla büyüyor. Ölüyor. Öldürülüyor.

“Çocuklar ölebilir yarın” demişti Nazım, bak ölüyorlar.