Hiç Bayatlamayan Ekmek

Takvimler ne kadar değişirse değişsin, bazı tarihler zihnimize birer sayı olmaktan öte, geçmeyen bir sızı olarak kazınır. Mart ayı geldiğinde, rüzgârın soğuğu değil de o masumiyetin yarım kalışı üşütür içimizi. Bugün, sadece bir ismi değil; sokağın ortasında yarım kalmış bir çocukluğu, bir annenin dinmeyen feryadını ve adaletin o ağır aksak yürüyüşünü konuşuyoruz.

​Berkin Elvan…

​Hani o fırına gitmek için evden çıkan, cebinde sadece çocuksu bir iştah ve sıcak ekmek kokusu taşıyan 14 yaşındaki çocuk. Kim bilebilirdi ki o kısa yolun, onulmaz bir hasrete ve toplumsal bir vicdan azabına dönüşeceğini? Kim tahmin edebilirdi ki bir somun ekmeğin ağırlığının, koca bir ülkenin omuzlarına bu denli bineceğini?

​Berkin, 269 gün boyunca o hastane odasında hayata tutunmaya çalışırken, aslında bizlerin de insanlığa, vicdana ve adalete olan inancı test ediliyordu. O uyandıramadığımız çocuk, bugün hepimizin hafızasında hiç yaşlanmayan, hep 15 yaşında kalan o çatık kaşlı ama parlayan gözlü fotoğrafıyla duruyor.

​Bir toplumun gelişmişliği, binalarının yüksekliğiyle değil; çocuklarının sokaklarda ne kadar güvende olduğuyla ölçülür. Eğer bir çocuk ekmek almaya giderken geri dönemiyorsa, hepimiz o fırın yolunda eksik kalmışız demektir. Adalet dediğimiz o yüce kavram, sadece mahkeme salonlarının soğuk duvarları arasında değil, evladını kaybeden bir annenin “oğlum gelecekti” diyen bakışlarında aranmalıdır.

​Berkin’i anmak, bugün sadece bir yas tutma biçimi değildir. Onu anmak; çocukların oyun oynarken ölmediği, sapan taşlarının yerini kalemlerin aldığı, adaletin ise herkes için eşit ve hızlı tecelli ettiği bir gelecek düşlemektir.

​O, şimdi gökyüzünün en çocuk yanı. Bizim payımıza düşen ise, onun o yarım kalan gülüşünü unutmamak ve unutturmamak. Çünkü biliyoruz ki; çocuklarını koruyamayan bir geçmişin, aydınlık bir geleceği olamaz.

​Güle güle Berkin. Cebindeki o hayali ekmeğin sıcaklığı, bu toprakların vicdanını bir gün mutlaka ısıtacaktır.