BU KAÇINCI ÖLMEM HAİN

ben musa’yım sen firavun,
ikrarsız şeytan-ı lain,
kaçıncı ölmem bu hain,
pir sultan ölür dirilir. (PİR SULTAN ABDAL)

Bitmiyor, durmuyor. Her gün bir can, bir yaşam hayattan koparılıyor. Ömrünü baharında bir bir toprağa düşüyor canlarımız. Ne zaman bu kadar suskun, ne zaman bu kadar kör ve sağır olduk. Gidenlerin ardından dökülen gözyaşı neye fayda eder.

Pir Sultan Abdal’ın dizeleri ile başladım. Haksızlığa baş kaldırının dizeleri ile. Her gün büyüyen şiddetin ve vahşetin haberlerinden bıktık , usandık, duyarsızlaştık. Evimizin duvarları arasında haykırışlarımızı duymadı kimse ve bizimde duvarlar arasında göz yaşlarımız kurudu.
Ne yazalım .. Nasıl katledildiğinin hikayesini mi? Hatta çok gençmiş diye biraz iç çekelim. Unutuyoruz, alışıyoruz, susuyoruz. Sonra yine yeni baştan. Binlerce kez olsa binlerce aynı alışkanlıkla yürüyoruz.

Artık o öfkemizin hırçın dalgası büyümeli, fırtına olup dağıtmalı bu karanlık bulutları. Birileri çıkmalı hiç susmamalı, yaşamak istiyoruz diyen kadınlar bu köhne, bu çürümeye yüz tutmuş utanç duvarını yıkmalı. Haykırmalı kadınlar. Haykırmalı tüm insanlık. Birileri çıkmalı ve dur demeli. Öyle yarım cümlelerle değil, ağız dolusu bir yürek öfke dolu haykırmalı ki bir daha suskun kalmasın insanlık. Öyle yüksek haykırmalı ki caniler korkmalı, öyle haykırmalı ki bitmeli bu vahşet.

ALIŞMAYALIM, NORMALLEŞTİRMEYELİM, MÜCADELE EDELİM.
VE HAYKIRALIM..
Tüm anneler haykırsın, tüm babalar, abiler, teyzeler.
BİR ÖLÜME BİLE TAHAMMÜLÜMÜZ KALMADI.

(Nihat Coşkun)