ANNE

Öyleymiş, anne olunca anlarmışız. Ne zaman konuşmanız çıkmaza girse anneniz size döner ve elimizi ayağımızı bağlayan o kozunu kullanır. ” Anne olunca anlarsın.”
Haydi bakalım.
Uzun yıllar boyunca bu cümle bünyeme sağlam kaşıntılara neden oldu. Taa ki anne oluncaya kadar. Baktım ki dünyanın en güzel ilişkisine sahibim.
Anneler ve çocukları.. uzun hikaye. Kiminin ki acılı. Kiminin ki kapanmayan gönül yarası. Kiminin en yakın arkadaşı, sırdaşı. Kiminin belalısı. Kiminin de olmazsa olmazı. Kimse kimseyi kandırmasın! Size seçenek sunmuyor. Aileni, anneni, babanı, kardeşini seçemiyorsun. Elde ne varsa o. Kesip atamıyorsun.
Karışık hikaye.. kavgası var, çekişmesi var,anlaması var, arapsacina dönmesi var. Küsleri var, yapışık ikizleri var.
Biliyorum ki çocuklarınızı çılgınca seviyorsunuz. Peki başkalarının çocuklarını da aynı duyarlılıkla seviyor musunuz? Annelik duygunuz sadece kendi dogurduklarınızla mı sınırlı, yoksa bütün çocuklara bir anne şefkatiyle mi bakıyorsunuz? Annelik evrensel bir duyguysa neden yüzbinlerce yetim çocuk ıslah evlerinde evlat edinilmeyi beklerken binlerce çocuksuz aile ısrarla tüp bebek kuyruğunda gün sayıyor? Sevgi sahiplikten mi doğuyor, emekten mi? Neden çocukları kayıp olan anneler dertlerine çare ararken bu kadar yalnızlar? Neden ellerinde evlatlarının fotoğrafıyla kimsesizler mezarlığında ağlaşırken o mezarlıklar kadar kimsesizler?
Hep çocuklarınıza sorulan “Anneni mi çok seviyorsun, babanı mı?” sorusunu annelere sorsak ve desek ki:” sizin için eşiniz mi, işiniz mi,çocuğunuz mu önemli?” Kendinizi bu üçgenin neresine koyarsınız?
Bu sorular tüm ebeveynler için değil mi aslında? Kim annesini sevmez yoksa. Kırılır, tartışır geçer gider. Yılın bir gününe kim anne sevgisini sığdırır ki. Hangimiz emeklerine tam karşılığını verebiliriz.
Varlıklarıyla değerlerini bilmemiz gereken yüce kadınlardır onlar. Anadır.
Anneler günümüz kutlu olsun…

YETER SİRİN  YILMAZ