EN ” DERİN” DESİN”

Nereden başlamalı bir hikayeyi anlatmaya. Nerede susup , nerede ağlamalı. Her acı düştüğü yüreği parçalarken ” derin” acılar kaç kez parçalar o yüreği. Başkalarının acısını duyumsamak insan olduğumuzu anımsatsada ateşin düştüğü yer yanıp kül olmaz mı? Bir anne olarak darmadağın olan düşlerde taze tutmak kadar zor olabilir mi o güzel anıları.

Nereye baksan gülen gözleri, nereye baksan rüzgarda savrulan saçları. Her gidiş erken. Hele ki daha düşlerini yaşamadan gidenlere . Hiç bir acı yok olmuyor , yaşamak için kül serpiyoruz. Derin derin en derine sakladığımız kokusu gelirken, gülen gözlerine saplanıp kalıyoruz düşlerimizde. Yaşıyoruz diyoruz ya, yaşamak acıların toplamı oluyor her nefes boğazımızı düğümlerken. Her nefes alışımız da bir düğüm gibi boğazımıza sarılan o acı gün ve gün sıkılaşıyor. Gidenler bir daha dönmeyecekler . Ama hep yaşayacaklar kalplerde.

Bir annenin sessiz çığlığı durmaksızın haykıracak. İçine akan gözyaşlarını belli etmese de bileceğiz o fırtanayı. İçerde kasıp kavuran bir fırtına yaşarken güçlü olmak çok zor olsa da geride kalanlar için yaşanacak, anılar solmasın diye yaşanacak. Sevmek zamanı aşacak. Büyük bir bahçe kurulacak o derinlerde. Özlem her vakit çalacak kapıları. Her an girecekmiş gibi gelecek o kapılardan. Duvarlar hep gri , anılar hep rengarenk kalacak artık.

Parçalanan kalpler durağında bekler olacağız. Hep keşkeler ile yürüdüğümüz bu yol bırakmayacak yakamızı. Onun sevdiği şarkılar şarkılarımız olacak, onun sevdiği çiçekler en sevdiğimiz çiçekler olacak. Anısına hep birlikte o şarkıyı söyleyeceğiz . Şarkılar denizden dalga dalga yayılacak. Ne kadar sevildiğini her gördüğümüzde gurur duyacağız her seferinde.

Aylar, yıllar geçecek , geçmeyen bir özlem gecelerde başımızı her yastığa koyduğumuzda yanı başımıza uzanıp sessizce sarılacak ruhumuza. Her gece düşlerde kavuşmanın telaşı ile yaşanıp gidecek bir ömür.

Her ölüm erken, her ölüm acı.

Derine en ” DERİN”e özlemle…

Derin Kınay anısına..

Nihat Coşkun