DİMDER VE ATATÜRK

Şarkılarında dili vardır türkülerinde. Süzülüp tarih içinden gelirken aşkları, sevdaları, acıları ve kahramanlıkları taşır içinde. Bazen Mevlana olur, bazen Yunus, en çokta insan olur türküler ve şarkılar. Aşık Veysel’in sazında gönül gözü, bozkırın tezenesinde sevda olur ulaşılamayan.

Kim ki türkülerden geçmiştir tuna boylarında, kim ki Dicle’den, Fırat’tan süzülüp gelmiştir türkülerle, işte o gün başlamıştır sevdaların en büyüğü.

Bilir misiniz kınalar yakılır anaların ellerinden yiğit evlatlarına, bilir misiniz yârinin yazmasına sarılıp türkülerle düşer bir kahraman toprağa. Bazen hasrettir yanık yanık dağların ötesinden gelen. Bir şiir düşer toprağa. Bir şiir alaturka bir hüzzam olur. Bir kızıl goncaya benzer o dudaklar, fikirlerin ince gülü açar gönül bahçelerinde.

Şimdi biz neler gördük o sahnede..

Annesi yaşın küçük oğlum cephede ne işin var diyen annesine ,yaşım küçük ama imanım büyük diyen şekerci Ökkeş’i gördük, biz o sahnede 7 yedi yaşındaki Edip Somunoğlu’nun yüreğini, Gaziantepli çocuk yaştaki kuvacı Antepli Mehmet’i , Yarım saatte düşmanı dağıtamayıp yaşamına kıyan Reşat Çiğiltepe’nin milli şuurunu, kocası Kafkaslarda şehit düşen binbaşı Ayşe’nin Aydın’da Yunanlılara geçit vermeyen kahraman ruhunu, biz o sahnede Gördesli Makbuleyi, Düşmana geçit vermeyen Şahin beyi, Malkaç baskını ile düşmana dağlardan korku salan Efelerin efesi Yörük Ali’yi gördük.

Biz o sahnede mavi gözleri, mavi gözlere tutkun kocaman yürekleri gördük.

Türküler ve şarkılardır bizi dimdik ayakta tutan.

Biz o sahnede Neşet Ertaş’ı, biz o sahnede Aşık Veyse’i, Yunus’u, Mevlanayı, pir sultanı gördük.

Teşekkürler Dimder..

Teşekkürler o yüreği paylaşan kocaman yürekli insanlar.

Bir hafta sonu yazısı..
Nihat Coşkun