BİR YAĞMUR DAMLASI

Bir yağmurun hikayesi olacak . Sessizce ömrümüzden geçen bir hayatın izlerini taşırken vicdanımız, biz susmayacağız.

Bir gün unutursak kanımız kurusun dediğimiz her doğan güne başlarken biz yine bir yağmur damlası ile uyanıyoruz. İnceden inceye ruhumuza sızan bir damlanın bu kadar ağır olduğunu bilerek yaşıyoruz. Akıp giden hayatımızın orta yerinde derin bir sızı taşıyoruz. Derin acıların sularına düşüyor her bir yağmur damlası.

Bir anne, bir baba bir kardeş oluyoruz acılara. Dinmiyor , dinmeyecek bu acı.

Bir şey yapmalı.

Yağmur damlası olup akıp gitmeden çocuklar mutlak bir şey yapmalı.
Çocuklarımızın gözlerine bakarken, onların gülüşlerinde bir yanımızda sancılar büyütürken nasıl bir uçtan bir uca uzanacak o rengarenk gökkuşağı.

Acılar topluyoruz yağmur damlalarıyla, acılar doluyor, acılar sel olup yıkıyor o ruhumuzda ki setleri.
Bir şey yapmalı çocuklar için, bir şey yapmalı bu acının sağanağı bitsin.
Gökyüzüne bakamaz oldu gözlerimiz, bulutlar yağmur taşımamalı. Yağmurlar düşmeden toprağa bir şey yapmalı..

UNUTMAMAK İÇİN YAĞMURLARI..
BAŞLIYORUZ…