BİR PERİ MASALI (6 )‘’ GESA ‘’

Bir hafta sonu oturduğumuz koltuklarda bir peri masalı dinler gibi dinleyeceğiniz hikayeleri kahramanların kendi ağızlarından dinleyeceğiz. Gazeteciler hep yazdı, sokaklarda, evlerde gönülden yaptıkları hizmetin hikayeleri dolaştı dilden dile.
İstedik ki emeği üretenlerin sesi olalım. İstedik ki tarihe bir not düşülsün kendi kalemlerinden.
Germenciğin, Germencik’li kadınların bir olup, birlik olup düştükleri bu gönül yolculuğunun hikayesini dinlerken yüzlerce hayat hikayesine dokunduklarını unutmadan bu gönül yolculuklarına ortak olalım.
Bu gönül yolculuğu hak yolculuğu, bu gönül yolculuğu halk yolculuğu. Bu topraklarda Mevlana’nın nesilleri var. İyilikle, güzellikle, hoş görüyle yol yürüyen.
Biz insana dokunan hikayeler yazarız. Biz insan olan hikayeleri yazarız.
Güzellik, iyilik, hoşgörünün bitip tükenmediği şirin bir ilçenin dalga dalga yayılan gönül hikayesinde biz bir kum tanesiyiz tanık olarak,
Tarihe iyilikle not düşenler deniz olur dalgaları sarar tüm insanlığı ve güzelleşir dünya.

🎀      Ben Banu ALTUNBAŞ;
Hikayeme başlamadan önce ; Germencik Belediyesi GESA ekibi olarak Başkanımız Fuat ÖNDEŞ’in önderliğinde çıktığımız bu yolda , hedefimiz dertli gönüllere çare , yaralı yüreklere merhem olmaktı.
Vatandaşlarımıza umut olmak, güzel yüzlerini bir nebze olsun güldürmek, yüreklerini ısıtabilmekti. Bacası tütmeyen , ocağında aşı pişmeyen ev kalmasındı amacımız.
Bu imkanları sağladığı için başkanım Fuat ÖNDEŞ’e çok teşekkür ederim.
Bir gün gittiğimiz bir köyde ihtiyaç sahibi bir aile ile tanıştım. Üç çocuklu bir aileydi. Köyün kullanılmayan eski okulunun lojmanında iki göz bir odada kalıyorlardı. Neredeyse hiçbir eşyaları yoktu. Bu tespitten sonra GESA ekibi olarak aile için gerekli tüm eşyaları, hayırsever vatandaşlarımızın bağışlarıyla tedarik ederek, köyün yolunu tuttuk. Eşyaları indirip yerleştirdiğimizde ailenin gözlerinden ve yüz ifadelerinden memnuniyetlerinin ve mutlulukları anlaşılıyordu. Tam oradan ayrılacakken evin küçük kızı, iri boncuk gözleri , lüle lüle sarı saçlarıyla yanımıza gelip; Abla bu eşyaların hepsi bizim mi gerçekten? Demesi yüreğimi acıttı. Boncuk gözleri, ışıl ışıl bakıyordu eşyalara. Hele onun için götürdüğümüz bebeği kucağına verdiğimizde ki sevinci o iri boncuk gözlerindeki pırıltı inanın görülmeye değerdi.
Oradan ayrılırken ; bir yüreğe daha dokunmanın , insanları mutlu etmenin verdiği , inanılmaz huzur ve rahatlığı vardı içimde…
Züleyha GÜZEL BAŞER- Ortaklar Saha Personeli
Ben Züleyha Başer Güzel , Ortaklar mahallesinde oturmaktayım. 2019 yılında Başkanımız Fuat Öndeş’in kurduğu GESA birimi saha personeliyim. 1 çocuk annesiyim. İyi ki GESA birimi saha personeliyim. Kendi yaşadığım birikimlerle daha çok kişiye dokunduğumu düşünüyorum.
Bir hane ziyaretimizde 90 yaşlarında yaşlı bir amcamız vardı. Evi dahil olmak üzere bütün mal varlığını çocuklarına vermiş bir babaydı ve bir odası dahi yoktu.
Köyün aş evinde yaşıyordu ve amcamızın gözleri hiç görmüyordu. Kaldığı aş evin ve tuvaletin arasındaki mesafe uzundu. Bu yüzden aş eviyle tuvaletin arasında bir ip bağlıydı.
Buradan tutunarak tuvalet ihtiyacını gideriyordu. Yaşadığı ortam bakıma çok ihtiyacı olduğunu zaten belli ediyordu. Onu ziyarete gittiğimizde kola ve ekmekle karnını doyuruyordu. Amcamızın tırnaklarını kestik. Kaldığı odasını toparladık elbette bu geçici bir durumdu. Daha sonraki günlerde amcamızın yanına tekrar giderek huzur evine yatırmayı ikna ettik. İçimiz biraz da olsa rahatlamıştı.
Amcamız kısa bir süre sonra sıcak bir yemek ve sıcak bir yatağa kavuşmuştu. Biz amcamıza huzur buldu diye sevinirken öldüğünü duyunca çok üzüldük. Belki de köyden ayrılmanın acısıyla vefat etti.

🎀      Ben Elife Öztaş ;
23 yaşındayım, lise mezunuyum. Ortaklar mahallesinde yaşıyorum. 2019 yılında belediye bünyesinde GESA biriminde saha personeli olarak çalışmaya başladım. Sayın Fuat ÖNDEŞ ‘in kurduğu GESA biriminde yer almaktan gurur duyuyorum. Halkla iç içe olmak , acısıyla tatlısıyla çalışmak bu yaşta bana çok şey kattı.
Bir hane ziyareti esnasında 80 yaşlarında bir teyzemizin evine misafir olduk. Teyze yalnız yaşıyor eşi vefat etmiş, bir evladı var. O da evli dışarıda yaşıyor annesinin yanına sürekli gelip gidemiyordu. Gelse de kalmıyor gün içinde hemen gelip gidermiş. Evi çok eski, pencereleri bile yok, temizliğini yapamıyor ve bir ekmeği 4 gün yiyor. Ekmek aldıracak bir insan yokmuş. Komşularına söylüyor fakat zoraki alıyorlarmış. Bazen aç kaldığı zaman olduğunu söylüyor bayat veya küflenmiş ekmek yediğini söylüyordu.
Yaşlılığı sebebiyle yürümekte güçlük çekiyor ve emekliyordu. Plastik bidonları destek yaparak hareket etmeye çalışıyordu. Kızının yanında neden kalmadığını sorduğumda; herkesin kendi evi demişti. Çok şey anlatmak istiyordu. Anlatamıyordu, çekiniyordu. Ağlamasından çok etkilendim onunla birlikte ben de ağladım. Bir şeyler yapılabilirdi. Ama ne isterdi, ne yapılmalıydı? Huzurevinde kalsa orada daha iyi koşullarda yaşayabilirdi. Teyzeye göre iyi değildi ama… Kendime o gün söz verdim…Ben kötü bir evlat olmayacağım. Şunu da düşündüm. Her zaman yanımda olan dayanağım ailemdi. Peki o kadına neden evladı sırtını çevirmişti. Teyzenin çaresiz ve güçsüz olması beni derinden etkiledi, uzun süre her an onu düşündüm. Biz belediyemizin tüm imkanlarını kullanarak teyzeyi yalnız bırakmıyoruz hayat ne kadar zor olursa olsun biz varız, GESA var, Germencik Belediyesi var…

🎀        Ben Hatice KAYAKUŞ;

2019 yılında çalışmaya başladığım GESA birimindeki saha personeli görevimi severek ve gururla yapıyorum. Bu görevi bana layık gören ve buna imkan sağlayan Başkanımız Fuat ÖNDEŞ beye çok teşekkür ederim.
Ziyarete gittiğimiz köylerden birinde tanışmış olduğum ihtiyaç sahibi bir ailede anneyle yapmış olduğum sohbette, biraz buruk , biraz mahcup bir sesle anlattı.
Anne: Oğlum bir gün koşarak geldi ‘ anne anne biliyor musun bugün okulda arkadaşlarımla konuşurken hepsi de odalarını anlattı. Ama benim anlatacak bir şeyim yoktu. Çünkü benim odam yok bana da alır mısın anne? Benim de odam olsun istiyorum dediğinde ona cevap veremedim , kelimeler boğazımda düğümlendi… demesi beni çok etkiledi. Daha sonra GESA ekibi olarak ailenin ihtiyacı olan çocuk odasını alıp aileye teslim etmek üzere köye gittik. Çocuk odasını indirip yerleştirdik. Ailenin ve çocuğun yüzündeki o tatlı gülümsemeyi gördüğümde tüm yorgunluğum geçmişti.
Birilerini mutlu etmek ne güzel bir duyguydu.