Şair olup dizelerle mi yazsam, gazeteci olup haber metni mi yapsam, insan olup yüreğimle mi? Yüzlerce yazı yazdım, yüzlerce yazı yazarken onlarca kaynak araştırdım. Bir tek acılar üzerinde sadece..
Şair olup dizelerle mi yazsam, gazeteci olup haber metni mi yapsam, insan olup yüreğimle mi?
Yüzlerce yazı yazdım, yüzlerce yazı yazarken onlarca kaynak araştırdım. Bir tek acılar üzerinde sadece yüreğimi dinledim. Her insanın vicdanı o yürekte değil mi? Herkesi kandıra bilirsiniz ama yüreğinizi asla.
Annesiniz,bir eş, bir kadın yani. Acıların toplamı bir cümleye sığdırılan bir yaşam ’’ beni onların eline bırakma sen öldür’’ . Bir bu söze hıçkıra hıçkıra ağladım, birde özürlü çocuğumdan önce beni öldürme diye yakaran bir kadının o acı sözlerine. Hangimiz bu kadar yürekli bu kadar onurlu bu kadar güçlüyüz.
Unutamadıklarımıza, unutturmayacaklarımıza yenileri eklendikçe artık o büyük yükü taşıyamıyoruz. Ne çok acı biriktiriyoruz. Anlam veremediğimiz şiddete, anlam veremediğimiz katliamlara baktıkça tek soru kavuruyor tüm bedenimizi.
NEDEN?
Hangi inanç insan yaşamından üstündür, hangi görüş, hangi bakış, hangi beklenti büyüktür . Büyük davalar insan için değilse ve insan yoksa o büyük davalarda niye bunca zulüm, bunca ölüm?
Maraş …
Onlarca ölüm, yüzlerce yaralanma, korku, dehşet, vahşet, KATLİAM…
Unutturmayacağız deyip unuttuğumuz ve yeniden yeniden yaşadığımız acıların fotoğrafları duvarlarımızda kırmızı oldu. Her gün yeniden kanadı o duvarlar. İnsan olamaz dediğimiz insanlara hala suskunsak, hala o çarpı işaretlerini korkudan konuşamıyorsak bir tek şey bilmeliyiz o suça ortağız.
Çok şey yazılabilir. Naralar atabiliriz unutmayacağız diye, susmayacağız diyebiliriz dilimizin ucunda. Neye yarar ki artık. Neye yarar yüreğimiz o kadın gibi onurlu durmuyorsa. İnançlarımızı ölüme giderken bile yürekli taşıyamıyorsak, koltuklar, makamlar boyamışsa gözümüzü,dilimiz haykırsa ne fayda.
Önerimiz olacak yürekli olanlara. İspanya iç savaşı sırasında Rodrigo’nun 1939 yılında, gözleri görmediğinden eşine bölümler halinde yazdırdığı “Concierto de Aranjuez’i dinleyerek bakın 19-26 Aralık Maraş fotgraflarına. Açın o acının müziğini sonuna kadar. Yazıyı bir kezde öyle okuyun. Belki acılarımızı, öfkelerimizi buluştururuz.
Yeniden hatırlatalım..
Beni onların eline bırakma sen öldür,
Tanrım beni özürlü çocuğumdan önce öldürme…
Yine kadınlar. Yine kocaman bir yürek..
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)