KARDEŞİN DUYMAZ

Ne acılardan geçiyoruz. Kan akıyor göz yaşı yerine. Beton yığınları altında duyduğumuz çığlıklarda insanlığımızın sınavını veriyoruz.

Sesimizi duyan var mı diye bağırdığımızda bile kardeşimiz  duymuyor bizi. Bir ışık değsin yüzümüze diye beklediğimiz anlarda sadece derinlerden gelen toprağın uğultusu çalınıyor kulağımıza. Korkunun ve ölümün nefesi değiyor yüzümüze. Düşler kuruyoruz çaresiz. Belki anılarımız akıp geçiyor gözlerimizin önünden. Sessizce akıp giden hayatların hüznü boğuyor bizi. Sesimizi duymuyorlar, kardeşimiz bile duymuyor. Bağırıyoruz çaresizce. Endişe duyuyoruz sevdiklerimiz için. Bir ses, bir ışık. bekliyoruz. Hava soğuk buz kesiyor. Uyuyor uyanıyoruz yine karanlık yine beton, yine moloz.

Kahrediyor bu sessizlik bu karanlık. Sesimi duyun, sesimizi duyun. Annem, kardeşim, babam bir cümle akraba, bir cümle sonuç hiçlik.
Daha dün sohbetlerimizde umutlarımız vardı. Sıcak çayın buğusunda bebeğimizin beşiğinin başında gülüşlerini izliyorduk. Kardeşimizin güven veren sesi vardı yanı başımızda. Kardeşim duy sesimi bırakma beni. Anne duy sesimi. Sesimizi duyun ölüyoruz.

Günler ölüm haberlerine düşüyor. Sevdalıların çiçekleri soluyor, annelerin feryatları yükseliyor. Kan göz yaşları usulca akıyor molozların arasından. Bir mucize, bir ses. Gelin artık üşüyorum, üşüyor kardeşim, üşüyor bebeğim.
Ne acıdır biliyor musun söylenmemiş son cümleler. Haykırarak söylenememiş son cümleler. Cümleler kaldı betonlar içinde. Sabaha barışırız dediğimiz küskünlükler kaldı sabaha ulaşamayan.

Bir baba kaldı ölen çocuğunun elini bir saniye bile bırakamayan. Çocuğunun tekinin acele ile cenaze namazını kıldırmaya çalışan bir çaresizlik kaldı. Çünkü iki çocuğu daha bekliyordu en kaz altında.

Acı büyütüyoruz. Kardeşim neredesin canımın parçası duy sesimi..
Kardeşim duymuyor… Ölüyoruz..
Acılarımızda kanayan yüreklerimizde bir ses sadece.
Kardeşim duy sesimi.

Nihat Coşkun