KADININ EL İZİ FESTİVALİ ” BİR BAŞKADIR BENİM MEMLEKETİM”

Bir gün her şey değişir. Güneş yine şafağı sökerken yeniden yeniden başlar umutlar. İşte benim memleketim dediğimiz her gün birlikte olduğumuzu bilerek , hissederek merhaba deriz yeni güne. Merhaba İncirliova.

Kadınların el emeğidir bu topraklar, bu topraklarda nasırlı ellerde filizlenir ağaçlar, toprak bu ellerde baharı müjdeler. Kadının el izi vardır her karışında , her sevgide, her çocukta, yaşamın her alanındadır o izler. İşte bundandır ki bir kaç kadının öncülüğünde yeni bir pencere açılır. Bu şehirede ancak yakışan budur.

Ne demişti Aytekin Başkan’’ Bu şehirde Özlem Çerçioğlu var, bu şehirde okullarda, hastanelerde, meclislerde kadınlar var’’ Biz İncirliova’lı kadınlarımızın hep yanındayız, olmaya da devam edeceğiz dedi. Bir kez olsun o belediyenin kapıları kapanmadı kadınlara. Kadının el izi olmalıydı bu festivalin adı. Öyle büyük bütçelere gerek yoktu. Büyük yüreklere ihtiyaç vardı. O büyük yürekler izler bıraktı İncirliova’ya.

Dolu dolu geçen bir festivalin arkasında anılar kaldı en tatlısından, en unutulmasından. Didim’in yürekli kadınları hiç tereddütsüz biz varız dediler , biz varız. Şarkılarıyla, halaylarıyla , gençleriyle geldiler. DİFTAD GSK folklor ekibi büyüledi. Cıvıl cıvıl gençler kadının el izinin yanına el izlerini bıraktılar. Şarkıların sesi gecede yankılandığında DİKSAD geceye bıraktı el izini. Öyle neşeli, öyle asil kadınlar geldi, bizsiz olmazdı dedi. Uzaklardan seslendiler İncirliova’ya Ege Makedonya Göçmenleri Derneği bekleyin bizi, biz geliyoruz. Geldiler. Balkanların o coşkusunu taşıdılar İncirliova halkına. Yalnız kalınmaz dedi Atlasfolk, bizsiz şenlik olmaz. Tefleriyle, türküleriyle, enerjileri ile düştüler yollara. Festivaller Yörüksüz olur muydu. Olmazdı. Yörük Dernekleri yine bastılar ayaklarını bu toprağa, sanki toprak sallandı. İncirliova’nın pırıl pırıl gençleri hiç yalnız bırakır mıydı kadınları. Sahnelerin tozunu attırdılar ve bir izde onlar bıraktı. Büyükşehir kadın mehteran takımı bir büyük yürüyüşü anımsatarak kadın dayanışmasına destek verdi.

El emeği stantlarda teyzeler vardı, ablalar, çocuklar. Yüzler birlikte olmanın mutluluğunu taşıdı festival boyunca. Emek en yüce değerdi, Kadın emeği daha yüce. Yazarlar , şairler, çevreciler, engelliler. Kimler yoktu ki festivalde. En kıymetlisi iki gün boyunca misafirlerle ilgilenen İncirliova Belediyesi emekçileri vardı. Bir halk vardı o festivalde. Birlik vardı, dayanışma vardı. Bir şey yoktu oda kusuru olsun festivalin. Milyonluk bütçeler yoktu.
Ahde vefa vardı ama geçmişten bu güne İncirliova’ya değer katanlara.

Yazamadıklarımız unuttuklarımız varsa affola…
Bir not düşelim ‘’ kadının el izi’’ her yerde.

Yolunuz düşerse bekleriz.

Nihat Coşkun