EY HAYAT… BİR HAFTA SONU YAZISI

İnsanız.

Başlangıç  ve sonun arasındaki  bir hayatı  yaşıyoruz.  Seviyoruz, aşık  oluyoruz, yüreğimizi  koyup izler bırakıyoruz iyilik yaparak. İzlerimiz  var hayatta. Kimsenin  satın  alamadığı  kimsenin kirletemediği. Yaşıyoruz  ya. Hep bir umut büyütüyoruz.

Kısacık  yaşayacağımız  bir hayatın  içinde, aldığımız  nefeste , yüzümüzü  döndüğümüz güneşte, bastığımız  toprakta ey hayat biz burdayız  diyoruz. Çiçek  bahçeleri  kurmakta mümkün, dünyayı  pisliğe  boğmakta.

Kimimiz  doktor,  kimimiz  mühendis, Kimimiz inşaat işçisi . Nerede, nasıl ve kim olursak olalım insan olduğumuzu  unutmadan yaşayacağız.

Kimseyi  küçümsemeden, kimseyi hor görmeden. Biz şiir derken susanlar, biz iyilik derken kötülüğe  yürüyenler,  biz birlik derken egosuna kendini kurban edenler hep olacak. Bitmeyen güç  ve para hırsları ile pervasızca  saldıranlar elbet iyilerin çığlığı ile boğulacak,  boğarız da.

Bataklığın  içinde  gül  olduğunu  düşünenlere söylemek lazım,  aynanın  karşısına  geçip ayna ayna varmı benden  güzeli  diyenlere söylemek  lazım evet senden daha daha güzeli  var çiçek  bahçelerinde,  senden güzel  ve iyi olan insanlar var.

Tarihe bakmak lazım  iyilik hep kazanır.  Kralın  sofrasındaki  soytarıların gücünün kralın  iki dudağı  arasında olduğunu hatırlatmak  gerekir. Apollonun binlerce  yıllık  tarihinde bir gerçek yatar. Tarih hep iyiyi yazar. Apollonun gölgesinde kendini kalemin üstadı  sananların  kalemini o tarih kırar. O tarih ki sevmediğin  görsel sanatın varlığı ile biçimlendi. Mağara duvarına yapılan öküz ‘ü çizenin öngörüsü ne büyüktür ki Apollon tapınağının gölgesinde  serinleyen seni resmetmiştir. Yani tarihe inanmak lazım,  iyiliğe  inanmak lazım,  hayata inanmak  lazım.

Kimse  en iyi gazeteci, Kimse en iyi mühendis   kimse en büyük değil.  Bunu öğrendiğimizde zaten o kısacık ömrümüz  değer  kazanacak.

Bir hafta  sonu köşe  yazısı…