BAŞKA PARTİNİN ÜVEY EVLATLARI

YA OLDUĞUN GİBİ GÖRÜN YA GÖRÜNDÜĞÜN GİBİ OL

Eski siyasileri özler olduk. Ömürlerini harcadıkları siyasi görüşleri için eğilmeden bükülmeden dimdik inanarak geçirdiler.Bülent Ecevit’inden Süleyman Demirel’ine, Necmettin Erbakan’ından Erdal İnönü’süne kadar. Bir çoğu için aynı yerden bakmıyor olsak ta inandıkları için eğilmeden bükülmeden yürüdükleri yol takdir edilebilir.Siyasi donanım ve inanmışlık belli bir siyasi uslupla yıllarca sürdü.

Bir millete inanan Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’ün bağımsız bir Türkiye hayali dünyaya örnek olarak hala duruyor yüzyılı aşkındır ayakta. Büyük davaların büyük insanlarını saygıyla anıyoruz. Futbolcu gibi transferleri yapılan siyasi değişimler artık günümüz siyasetinin bitmiş halini de ortaya koyuyor. Sadece kazanma odaklı tasarlanan siyaset halktan koparak freni patlamış kamyon gibi kontrolsüz ilerliyor. Bu kamyon bir gün o duvara toslayacak ve içindekilerin siyasi ölümleri manşetlerde yer alacak. Manşet derken freni patlamış kamyonu övmeye devam eden bir kısım manşet sahibi de aynı kazaya kurban gidecek. Gülsek mi ağlasak mı dediğimiz yazıları okudukça hayrete düşmeye devam ediyoruz. Durduğu yer ile savunduğu şey birbirine o kadar tezat iken hala faşizmden bahsedeni mi ararsın, bak ha gözüm üzerinde diyen içi boş özgüven ve cehalet çıkışlarını mı. Her yalan sığınacak bir liman yaratır kendine. Kendini temize çıkaracak, kendini haklı anlatacak o limanlar denizin dalgalarına mutlak yenik düşecek bir gün.

Şimdi gelelim siyasi transfere. Öncelikle saldırgan bir dil kullanarak külhanbeyliği yapmak gibi küçük bir eğilime girmeyeceğiz. Bunu yapan saldırganlar var zaten. İnandığını anlatamayınca şiddetin bir parçası olanlardan olmayacağız. Özlem Çerçioğlu’nun Ak partiye geçmesi aslında yukarda anlattıklarımızla alakalı. Niye geçti , neden geçti tartışmalarını uzatmaya çokta gerek yok. Giden tercihini yapmıştır. Burada şu gerçeği artık konuşmak gerekir. Siyasi transferler sonrası asla kendi evinde olan rahatlığı ve güveni bulamayacak olanlar başka partinin üvey evlatları olarak kalacaklar. Hiç bir siyasi yapı siyasetinin merkezine bu transferleri taşımaz. Siyasi transfer geçici kazanma isteğinin bir ürünüdür. Yani bir sezon iki sezon sürecek bir serüven sonrası bu hikaye bitecektir. Örgüte teşkilat demek artık ben buyum demenin ifadesi olsa da kişisel olarak o siyasi yapı bu samimiyetsizliği asla kabul etmeyecektir. Daha düne inandıkları değerleri bırakıp gidenlerin gittikleri yeri de kişisel hırslar için bırakacağı gerçeğini de herkes bilir. Bu güvensizlik ortamında tamda üvey evlatlık başlar. Her siyasi yapının bir söylem dili, örgütlülük yapısı ve duruşu var. Yıllardır kemikleşen parti içi ilişkiler asla bir siyasi transfere güvenip yoluna devam etmez. Dolayısıyla Hicran İzmit her ne kadar kendi haklılık limanını oluşturmaya çalışsa da o kamyonun içinde duvara doğru ilerlemekte. Geleneksel toplum yapımızda aslında böyledir. Yol yürüdüklerine sırtını dönüp ihanet ettiğin an artık her yerde olabilen ama asla bir şey olamayan bir duruma kendini sokmuş olursun. Diğer medya gibi saldıran, aşağılayan ve en acısıda bunu meziyet gibi ortaya salanlar gibi olmak pek tarzımızda değil. Eski dosyaları açarım bak gözüm üzerinde nasıl küçük bir tavır bunu anlamak ve anlamlandırmak imkansız.

Her fırsatta Hatice Gencay’a saldırırken bir yandan kadına mobing cümlesi kurmalarıda başka bir akıl tutulması. Sizin için rüzgarın estiği yöne göre yürümek erdem gibi olsa da bizim için yürünen yol ve rüzgar tektir. Cumhuriyetin topraklarında, havasında, suyunda ve rüzgarında yol alan bizler Mustafa Kemalin ışığından ve yolundan sapmayız. Arkamızda esen rüzgar istikbalin rüzgarıdır.

Üvey evlat değil kendi evimizdeyiz.

Köşe yazısı  Nihat Coşkun