ARZU AYDEMİR ” CENNET KOKULU ANNEM”

Sen o narin pamuk ellerinle temizlik yaparak bakıyordun bize,hastanenin en sevilen hademesiydin,çok yorulurdun ama bizimle oynamayı asla ihmal etmezdin.Biz seni bütün gün pencerede beklerdik,gelirken iki lolipop,iki somun ekmek alırdın,oyuncak almadın diye küserdik.Karşı komşu bütün gün evdeydi ama çok parası var der,sen hep çalışiyosun bizim yok diye üzülürdük.Çocuktuk anlamazdık işte…Karşı komşu balkonda balık yapardı,sense bizim canımız çekmesin diye o sıcakta bizi içeri sokar,balkonda öcüler var diye kandırırdın,unlu patlıcan kızartmasını balık diye yedirirdin bize şaka yapa yapa,sonra dizlerine yatırır masal anlatırdın,sonu hep güzel bitenlerden,oysa senin hikayenin sonuda kendi hayalinmiş nerden bilirdik.Yer yatağında üçümüz birlikte uyurduk,karşı komşunun çocuklarının perdeli yataklarını anlatırdık sana,sessizce dinlerdin,bizse yine küserdik niye bizim yok diye…Nerden bilirdik o yataklarda yatan çocukların birkez anneleriyle uyumadığını,ve hep ağladığını…Sabah okula koşa koşa yetiştirirdin bizi,karşı komşu arabasıyla götürürdü,yine üzülürdük,ama o çocuklar hep üzgündü bizim gibi anlamazdık nedenini.Okuldan eve kendimiz gelir,senin sabah hazırladığın salçalı ekmekleri yer seni beklerdik pencerede,karşı komşu ise çikolatali pasta yapardı,çocukları balkonda göstere göstere yerdi,bizde sen eve geldiğinde niye pasta almadın diye küserdik,hep mutsuzduk.Karşı komşu mis gibi parfüm kokardı sokaktan geçerken kokusu kalırdı,sense ilaç ve çöp kokardin bazende yemek,biz yine üzülürdük sen parfüm kokmuyosun diye.Oysa nerden bilirdik üç işte birden çalıştığını.Birgün babamızı sorduk,denizciydi gemide işçi,gider aylar sonra gelirdi ama bir yıldır 3 yıldır gelmemişti,sen gelecek büyük denizlerde derdin,biz yine üzülürdük,demezdinki başka birini sevdi onunla gitti bizi terketti,kalbin yaralıydı oysa. Üstündeki kıyafetlerin hep aynıydı yeşil hırkan,siyah eteğin ve gri gömleğin,bizi onlarla büyüttün fedakâr annem,hep şikayet ederdik güzel giyinmiyosun diye.

Birgün komşu çocukları yağmurlu bir akşam sokakta ağlıyordu ,onları bize getirdin sabun kokulu kıyafetlerimizi giydirip ,yaralarını sardın,masal anlattın dizinde uyuttun.Annesi ve babası sabah gelip sordular,evde olmadıklarını bile farketmemisler gece.İşte ögun o çocuklar bize dediki keşke anneniz bizim annemiz olsaydı,mis gibi kokuyor,çok güzel öpüyor, sarılıyor diye çünkü onların annesi bunları hiç yapmamıştı ve hep dövüyormuş onları, oyuncakları, kıyafetleri,çok paraları vardı ama sevgi yokmuş,sevilmemişler.Aslında biz onlara, onlar bize özenmiş hep. O günden sonra annemizin kıymetini bildik,hiç kızmadık ona,derslerimizi çok çalıştık,ona yardım ettik ve ikimizde üniversiteyi kazandık hemde tıp fakültesini.Ama annemiz içinde biriktirdiği yükler yüzünden günden güne eridi,kanser olmuştu,onu bile aylarca saklamıştı bizden.Biz ikinci sınıftayken aniden kötüleşti ve istemeden bizi bırakıp en güzel yere gitti…Son sözü ,”Meleklerim öğrettiklerimi unutmayın, sözünüzü tutun”oldu.Yüzü gülümsüyordu,son kez sarıldık, öptük,kokladık cennet korkuyordu…

Sözümüzü tuttuk,mezun olduk,onkoloji bölümünde hasta anneleri tedavi ediyoruz,parası olmayanlara yol gösterip,ailesi olmayan çocuklara ablalık yapıyoruz,doğruluktan asla ayrılmayıp birbirimizi koruyup kolluyoruz canım annem için rahat olsun.Bu anneler gününde sana yine güzel haberlerle geldik, şimdi de kardeşim evleniyor ve ben hamileyim,senin gibi mükemmel bir anne olmak tek hayalim.Keşke yanımızda olsaydın gül kokulum. Ama ordan bizi görüyorsun biliyorum çünkü kabrindeki çiçekler hep canlı,senin gibi çok güzel…
Hayattayken başkalarının gösterişli hayatlarına özenip kıymetini bilmedikleriniz aniden gidince anlıyorsunuz asıl mutluluk neymiş.Zenginlik para ile değil sevgi ile ölçülür bence en önemlisi anne sevgisi ile…
Hayattaki ve ebediyete göçmüş olan, fedakâr sevgi dolu annelerin , geleceğin anne adaylarının, doğurmadan anne olan annelerin ,bir canlıya sahip çıkıp annelik yapan tüm annelerin Anneler Günü kutlu olsun…