6 ŞUBAT ANISINA” GÖZ YAŞLARI İÇİMİZE AKTI”

Hiç bitmeyen acıları beton bloklar altında çaresiz bırakarak uyandık bir günün sabahına. Gün aymadı, o günden sonrada hiç aymadı o gün.

Koyu gri bir bulutun altında can yarılarımzı bıraktığımızdan bu yana sadece acı kaldı, birde sadece içimize akıttığmız göz yaşları. Ağlamaya bile takatimzin kalmadığı günlerin başladığı şubatın soğuğunda dondu yürekerimiz. Sesimi niye duymadın , sesimizi niye duymadılar. Son sözlerimiz hala söylenmemiş kaldı, ne çok sözümüz vardı oysa söyleyecek. Sabah olunca kızım uyan diyecetik saçlarını okşayarak. Kahvaltı yaptın mı diye soracaktık gülen gözlerine bakarak, saçlarını tarayacaktık. O gül kokan saçlarını. Nerede kaldı bu oğlan diyerek bekleyecektik camın önünde.

Nerede çocuklarım bilen söylesin, nerede evlatlarım ne olur söyleyin. SESİMİ DUYAN YOKMU nerede evlatlarım. Duyuramadık sesimizi. Hiç bu kadar nefret etmemiştim kendi sesimden. İşte o gün sustu her şey. Aklımın içinde çarasizce dolanan bir kaç cümle yakıp kavurdu. Göz yaşları bile tersine akmaya başladı. Göz kapakları kururken içimde nehirler oluştu. Boğuluyorum,boğuluyorum.

Nefes alıyoruz almasına da o kadar.. Sadece o kadar . Derinden başka sesler geliyor çaresizce.

Yerin altında ölüm, üstünde sadececı var.

Çaresizlik nedir bilir misiniz? Siz hiç bir sesle bin kez öldünüz mü. Evlatların, eşlerin, toruların sesleri yıkarken beton blokları bir biz yıkıp ulaşamadık.Elimizde kalan büsküvileri sakladık acıkmışlardır çıkınca yerler. Hiç çıkmadılar. Elimizde büsküvilerle öldük.

Günler aylar, yıllar geçti.  Ne içimizde ki gözyaşı nehirleri dindi, ne de duvarlara çarpıp dönen o çaresiz sesimiz. Belki kurtarabilirdik.. Hep bu soru içten içe parçaladı içimizi. Yaşıyoruz diye sevinecek bir tek neden bile kalmadı. Ölümün soğuğu işledi iliklerimize kadar. Sadece geride kalanlar için çarpan bir kalbimiz ve duymak istemediğimiz soluğumuzun sesi kaldı..

öldüler, öldüler… ÖLDÜK

Nihat  Coşkun